ఎలా చెప్పను?

   

   ఎలా చెప్పను?

    అందమైన  భావాలన్నీ మదిని, 
    ఆలింగనం చేసుకున్నాయనీ, 

    ఎంత  దాచినా వదనంపై  విరులలా, 
    విచ్చుకుంటున్నాయనీ....ఎలా చెప్పను?

    చిరు కదలికకే   కాలి అందియ  
    నా ఉనికి  తెలియచేస్తుందనీ, 

    వెనుక ఉన్న వాలుజడ,  
    వీపుపై  దరువు వేస్తుందనీ....ఎలా చెప్పను?

    పొగ మంచులో ఎగసిపడే వలపు వేడిమి 
    ఎద లోపల ఘనీభవిస్తుందని 

    మధుర స్వప్నాల మూట విప్పితే 
    నిదుర చెడకొట్టి  ఎగిరిపోతున్నాయని...ఎలా చెప్పను?  

    వెన్నెల వెండి పాత్రలో నీ చెలిమి, 

    వెన్నముద్దలా మురిపిస్తుందనీ.., 

    పూల రెక్కల స్పర్సలా తేనేచుక్కల రుచిలా, 
    నీ ప్రేమ పులకింతలు పెడుతుందనీ .... ఎలా చెప్పను? 

    లోతుకు పాతుకుపోయే నీ చూపులకు, 

    హృదయ ఫలకంపై  నీచిత్రమే  ఉందనీ,

    నిన్ను కలిసే ఈ క్షణం కోసం, 
    మనసు మయూరమై నర్తిస్తుందనీ.... ఎలా చెప్పను? 

    గాలివాటుని... తేనే  ఊటనీ,  

    ఆస్వాదించే మిళిందానికి,  

    స్నేహ బాటని...వలపు తోటని చేరమని.... ఎలా పిలువను? 

    మదికీ... మస్తిష్కానికీ సామ్యం కుదరక,

    వేదనకు... రోదనకు పొంతన లేదని.... నిన్నెలా మరువను?
     
    

మరీచిక

    మరీచిక

    ఎక్కడో చూసిన జ్ఞాపకం

    ఎప్పుడో కలసిన వైనం

    తలపుల  తలుపు తెరిస్తే  నీవే ప్రత్యక్షం 

    గతం గనులు తవ్వితే నీవే నిధిలా నిక్షిప్తం

    గుండె లోతుల్లో నీ తలపు మధురిమ 

    హృదయ తంత్రుల్లో నీ వలపు సరిగమ                                                                                    

    నా ఊహల్లో విహరిస్తున్తావు

    నా ఊపిరిలో సంచరిస్తుంటావు 

    తలపుల తలుపు తడతావు

    గుండె గుడిగంటలు కోడతావు

    చెలికాడనే అంటావు చెంత చేరవు

    జతకాడనే అంటావు జాడ చూపవు

    మరిచిపోఇనవే  గుర్తు చేస్తావు

    మరుగున పడినవి చర్చిస్తావు

    విలుకానిలా వేటాడతావు    

    చెలికానిలా మాటాడతావు

    ఎదలోనే ఉన్నాను వెతుకు అన్నావు 

    మదిలోనే ఉన్నాను బ్రతుకు అన్నావు

    పగలంతా నా అడుగులకు తడబాటువై

    రేయంతా నా పలవరింతల అలవాటువై

    దోసిట్లో నీళ్ళలా జారిపోతావు

    వాకిట్లో నీడలా పారిపోతావు

    కోకిలా అన్నావా   అనే ఉంటావు

    కోవెలలో వున్నావా వుండే ఉంటావు 

    వీడని నా పెదవినీ ముడివడిన నా భ్రుకుటినీ 

    కరువడిన నా భాషనీ మరుగడిన నా ధ్యాసనీ పరిహసిస్తావు 

    జ్ఞాపకాల దొంతరలు కదులుతున్నై   

    కొన్ని కలలా కొన్ని కన్నీళ్ళలా 

    ఎద సోదలలో సన్నని మెలిక

    మది కథలలో చీకటి కదలిక

             తెలిసింది.  

             నీవు గత జన్మస్మృతివి

             మరోజన్మకు శ్రుతివి 

             ఈ జన్మకు మదినిండిన "మరీచికవి".

         

కొత్త మలుపుకై

     

    కొత్త మలుపుకై...,

     అంతరాన  ఆలోచనా  అలలు  పోటెత్తితే,
     నేలమీద  నడిచే సముద్రం ఎలా కాగలను,

     సూర్యుడే  పగటిని  మింగే  పన్నాగమెత్తితే,
     ఇక రాత్రి తిమిరాన్ని ఎలా తరమగలను.

     యుద్దాలే  నిషిద్దమనుకొని  వెనక్కి తగ్గితే,
     పద్మవ్యూహాలను  ఎలా చేదించ గలను.

     అంతటా నెత్తురు   రుచిమరిగిన  మృగాలైతే ,
     అత్తరు కమండలాలతో ఎలా అదిలించగలను. 

     రక్త  సంబంధాలన్నీ ముంగాళ్ళ  బంధాలైతే,
     కరకు చెరలను చేదించే కరవాలమెలా కాగలను.

     ఆకలి పేగుల అడుగులతో బడికి చేరిన పిల్లలతో,
     బ్రతుకుపాఠం తప్ప ఇంకేమి వినిపించగలను.  

     అందుకే .... ,

     జిత్తులమారి ఎత్తుగడలేసే  దేశములో,
     ఎవరి ఆయుధాలు వారు ఎక్కుపట్టక తప్పదు. 

     జనం గుండెల్లో జెండా కావాలంటే ,
     ఆర్దిక చైతన్యాన్ని మేల్కొలిపే  దండోరా వేయాలి.  

 

ఆమె

    

   ఆమె 

    ఆమె చిన్ని పెదవుల నుండి,
    రాలిపడే  పిలుపుకై  చెవులొగ్గుతున్నా,

    చీకటిని  చీల్చిన ఆ కలం  నుండి,
    జారిపడే వెలుగు  వాఖ్యాలకై  దోసిలొడ్డుతున్నా, 

    సుడిగాలికి  రెప,రెప లాడే ఆ చిరుదీపం నుండి,
    నులివెచ్చని  కిరణాలలో చలికాసుకుంటున్నా,

    ఎప్పటి గాయాలో రేగి ఆమె చూపులనుండి,
    రక్తమోడటం  నేను గమనిస్తూనే ఉన్నా,

    అనుక్షణం అన్వేషించేే ఆమె అక్షరం  నుండి,
    ఓ అమ్మతనపు  కమ్మదనాన్ని చూస్తున్నా,

    ప్రతి సంబంధం వెనుకా, 
    నీడలా కనిపించే  ఓ  అదృశ్య  సంఘటన,

    మానసిక శ్వేచ్చను హత్య చేసిన మౌనం నుండి,
    పుట్టిన మూగ వేదననై  బైటికి రావాలని చూస్తున్నా,

    కంటి తుడుపు సానుభూతి నచ్చని తననుండి,
    ఏదైనా సందేశము  ఉంటుందేమో అని ఎదురుచూస్తున్నా, 
    
    ఏదో వేదన ఒళ్లంతా పాకుతుంటే, 
    తప్పటడుగునై  తడబడుతున్నా..... 

వీడ్కోలుకు ముందు....,

   వీడ్కోలుకు ముందు....,

    ఒంటరితనం  వేటాడినంత  వేగంగా,
    వ్యాఘ్రం కూడా  వేటాడలేదు.

    ప్రాణం పట్టుతప్పుతున్న సమయాన,
    అయిన వారి చేయి అసలే అందదు.

    ఒకప్పటి విశాల హృదయాలూ,విస్తార స్నేహాలూ,
    నేడు  నిస్సారమై దూరమవుతాయి.

    తొలితరం రూపాలన్నీ ఆరిన దీపాలైతే,
    మలితరం దీపాలన్నీ తప్పించుకు తిరిగే కిరణాలే.

    వారసత్వాలకు  అలివిగాని  వసంతాలిచ్చినా,
    శిశిరాన్ని తలపించే  చిటపటలే. 

    అందలమెక్కివ్వలేదనే   నిందలతో,
    అసహనపు మాటల శూలపు పోట్లే, 

    ముసిరిన రోగాలతో,మూలుగులతో ఉనికిని తెలిపినా,
    ఆత్మీయ స్పర్శ  ఎడారిలో ఎండమావే.

    అణువణువూ దహిస్తున్నా, ఆత్మాభిమానంతో సహిస్తూ,
    అయినవాళ్ళే హత్యచేస్తున్న  చిత్రమైన భావన.

    ఆకరి ప్రయాణానికి ఆయత్తమవుతూ,
    మసకబారిన చూపులతో ...,ఇసుక తత్వాలను చూస్తూ..,

మూలాల లోతుల్లోకి ...,

    

   మూలాల  లోతుల్లోకి ...,

    అన్యాయాన్ని పోషించే వ్యవస్థకు,
    అన్నం  పెట్టటం ఎలాతెలుస్తుంది?

    అవినీతి మురికి మడుగులో,
    పడ్డ పందుల మురికి 
    కడిగే చేయి ఎక్కడుంది? 

    గల్లీ నుండి డిల్లీ వరకు,
    చెత్త చెదారమూ  నిండితే,
    ఊడిచే చీపురు ఎక్కడుందీ?

    పార్ట్ టైమో,ప్రైవేటిజమో,
    రెండూ, రెండు చక్రాలై,
    సైకిల్లా సర్రున దూసుకోస్తుంటే..,

    కళ్ళలో కారం కొట్టి,
    కడుపులో చిచ్చుపెట్టి,
    కాళ్ళకు మాత్రం చెప్పులు తొడుగుతుంటే..,

    మాటల మాయగాళ్లనో,
    ఎంగిలి ఫలాలను మింగే కేటుగాళ్ళనో,
    నమ్మి మోసపోయే సమయాన,

    మేధావి వర్గాలు, 
    ఎవరి స్వార్ధపు ముసుగుల్లో వారు దూరి,
    మాటల తూటాలు పేలుస్తూ,
    రోగిష్టి బిడ్డని లాలించే అమ్మలా ఫోజులిస్తుంటారు. 

అన్నా... అన్నం పెట్టు

   

    అన్నా... అన్నం  పెట్టు 

    ఎక్కడున్నావ్,
    మెడసారించి  మేఘాలను 
    బ్రతిమిలాడుకుంటున్నావా...?

    గ్రాసం లేక,
    డొక్కలెండిన,
    బసవన్నలను ఓదారుస్తున్నావా...?

    ఆకలి తీర్చే,
    పథకాలన్నీ, 
    అటకలెక్కాయని వగస్తున్నావా..?

    అంబలి పోయలేక,
    ఆలు బిడ్డలకు,
    ముఖం చాటేస్తున్నావా...?

    అధికారులకు,
    దుర్బిక్షాలను,
    వివరించలేకపోయావా....?

    నేలతల్లిపై,
    వ్యాపారంచేసే  నీచులకు,
    అన్నం పెట్టిన చేత్తో  దణ్ణం పెడుతున్నావా..?

    వలసపోయిన,
    పల్లెవాసుల,
    పాదముద్రల్లో వెతలను వెతుకుతున్నావా..?

    అధైర్య పడకు,
    భూమాతను నమ్ముకున్నావ్,
    బువ్వ పెట్టకపోదు,
    ఎన్నికలోస్తాయి,ఎల్లలు మారుతాయి,
    కానీ.... ఆకలి మారదు,
    అందరూ తినేది అన్నమే సున్నం కాదు. 

(అన్నం పెట్టు  ఎవడికీ  దణ్ణం పెట్టకు,నీకు అండగా మా పెన్ను ఉంటుంది)