నేనెవరినో తెలుసా..?

    

   నేనెవరినో తెలుసా..?

    విరుల  సిరులకై  దోసిలొగ్గిన,
    వనమంతా తిరిగే  వనమాలిని. 

    నిత్యం నీ సమయాన్ని కొలిచే,
    చంచలిత   కొలమానాన్ని. 

    తలపుల దారిలో నీతో అడుగు కలిపే,
    ఊహల బాటసారిని. 

    అంతర్ గవాక్షం నుండి నిను గాంచె,
    అదృశ్య  నయనాన్ని. 

    నీవు రగిల్చిన  నిప్పుల నెగడులో,
    రాలి  పడుతున్న  నివురుని. 

    నీలి మేఘాల చీకటి  మాటున,
    జాబిలికై నిరీక్షించే  అభిసారికని. 

    మరణ రహిత  అమృత  కలశాన్ని. 

స్పందన రావాలి

    

     స్పందన రావాలి  


    కష్టాలను  గట్టేక్కించాలి అనుకున్నప్పుడు ,
    కాళ్ళు  ముడుచుకు కూర్చోకూడదు. 

    నిశ్శబ్దాన్ని  కౌగిలించుకొని,
    నీరసంగా  తూగుతూ ఉండిపోకోడదు. 

    కులం రొచ్చులో, మతం ఉచ్చులో ,
    ముక్కు మూసుకు మునగ కూడదు. 

    వ్యూహాలూ, దాహాలూ ఈ నాటివి కావు,
    ఏనాటి నుండో వెన్నంటే ఉన్న నీచపు నీడలే. 

    నాటు సారాకు అమ్ముడుపోయి ,
    ఓటు అమ్ముకొనే రోజులింక రాకూడదు,

    కళ్ళుతెరిచి చూడు,

    మందిరాల ముందూ..,మసీదుల ముందూ ,
    బాల్యం బిచ్చమెత్తుతూ....కనిపిస్తుంది.  

    మతాల ముసుగులో మనవిశ్వాసాల ఈటెలు
    ఎంత రక్తాన్ని చిమ్ముతున్నాయో తెలుస్తుంది 

    మన  మతులకు అడ్డుగోడలు  కట్టే,
    కుటిల  చాణిక్యుల  ముఖాన ఉమ్మేయాలి. 

    మెత్తగా ఉంటే గట్టిగా మొట్టి ,
    నెత్తిన శఠగోపం  పెడతారు,

    మూర్ఖుల ఆటలో పావులం కావటం కన్నా,
    అందత్వం, అమాయకత్వం మరొకటి  లేదు. 

    మనల్ని విడదీసేది దేవుడైనా  సరే,
    బహిష్కరిద్దాం,భావి కుసుమాన్ని ముళ్ళనుండి రక్షిద్దాం  

మరొక జన్మకై...,

    

మరో జన్మకై..,


కనులు తెరిచి కాంచే స్వప్నానివి నీవు.

గతజన్మ జ్ఞాపకానివి నీవు.

అద్దములో నీది కాని ప్రతిబింభముతో..,

సంభాషించే...,మనోభాష్యానివి నీవు.

పగిలిన ప్రతిమని అతికించాలనుకొనే,

సున్నిత మానసిక స్నేహానివి నీవు,

అనుభవించే దేహం నీది కాదు,

ఆలోచించే మనో వికాసానివే నీవు.

నిప్పులు పూచే నీ గుండెలపై,

తాను విశ్రాంతికై తలవాల్చితే...,

శీతల శబ్దాలను కూర్చి ఓ అబద్దం చెప్పు,

మరుజన్మకి తనమెడలో...దారమౌతానని.

కొందరంతే..,

    

   కొందరంతే..,

    కొందరంతే....,

    కల్మష  పాకీ  గిడ్డంగుల్లో,

    గాలి బుడగలు.

    అర్దాంతరంగా పగిలి,

    హుందాగా ఉండేవారి,

    హృదయంపై  పడే

    అసహ్యపు మరకలు.

    తులసి వనములో,

    మొలచిన గంజాయి మొక్కలు,

    మొక్కను నాశనం చేసే,

    వేరుపురుగులు.

    చరిత్ర పుఠల్ల్లో,

    నిలిచే చీడపురుగులు,

    రక్తాన్ని ఇష్టంగా పీల్చే 

    పీడ జలగలు.

    చూపుల్నిండా,

    అసూయ మెక్కి,

    మాటల్నిండా,

    అసభ్యాన్ని దట్టి,

    దెయ్యాలై  దాడిచేసే రాతి గుండెలు.

    సమాజం లోని వెలితి నంతా,

    దుర్గందం లో నింపి,

    కడిగినా పోని,

    అశుద్దాలు.

    కళ్ళకు కనిపించని,

    అమీబాలు,

    జనారణ్యం లోని,

    జంభుకాలు.

    ముద్రించని పుస్తకము లోని,

    అక్షర దోషాలు.

    ఉప్పెనలా ఉరికే,

    మురికి కూపాలు.

గాజు తలపు.

   గాజు తలపు. 

    స్వప్న పుఠలు  తిరగేస్తున్న 
    ఓ చల్లని సాయంత్రం,
    ఊహల శిఖరాలను కొలుస్తూ....,

    గుర్తొచ్చిన నిన్ను ,
    ఆక్రుతీకరించాలనే  ఆత్రుతతో,
    కలల కుంచెను కదిలిస్తే,

    రక్తాన్నిఉమ్మి ,పచ్చినెత్తుటి గాయాన్ని,
    మరోమారు  కెలుకుతూ.. ,
    నా నరాల్లో లావాలా ఉరకలెత్తుతుంది,

    అంతస్తులూ...,అంతరాలూ వేసిన,
    నిప్పుల పందిటి  సందిట్లో,
    ఒదగలేక పరుగెత్తిన మనల్ని,

    కులపు అదిలింపులూ,మతం మందలింపులూ,
    చెరో చేయి పట్టుకు గుంజినప్పుడు,
    నేనిటూ.... ,నువ్వెటో...???

    వీడలేని తనం,వీగిపోయిన హృదయం,
    నీ చేయి గట్టిగా పట్టుకున్న  నాకు,
    చిట్లి  చిక్కిన  నీ చేతి   గాజు ముక్క...,

    ఇంకా... ,ఇప్పటికీ, .....,
    కొత్త కత్తిలా నా అరచేతిని చీరుస్తూ.....,
    రక్తం గూడుకట్టుకున్న  నా కళ్ళలో,
    అగ్ని కక్కుతూ..,

    ఆ  పచ్చటి  గాజుముక్క,

    నా నెత్తుటిని  వెచ్చబరుస్తూ....,
    ఉక్రోషాన్ని  రెచ్చగొడుతూ,
    బతుకుతాడుకు  బందీని చేసి ఉరితీస్తూ...,   

గో(డు)డ.

    

   గో(డు)డ.

    నా ఇరుకు గది  కటకటాల  వెనుక,
    ఉన్న గోడ నాతో మాట్లాడుతుంది.

    నా నినాదాన్ని మానవ సమూహానికి,
    చేరవేస్తుంది.

    భయంతో ముడుచుకొనే నా వెన్ను నిమిరి,
    నన్ను  తనకు  హత్తుకుంటుంది.

    నేను  చూసే ఎర్ర,ఎర్రని అశాంతి చూపులకు,
    దవళ హసితమై  దర్శనమిస్తుంది.

    గోతాముల్లో మూతి బిగుంచుకున్నపిరికి వాళ్ళను 
    భుజానికెత్తుకుంటుంది. 

    నైతిక,అనైతిక సూత్రాలను  వల్లెవేస్తుంటే,
    తెల్లబోయిన  ముఖంతో చూస్తుంది.

    విశ్వాస,విప్లవ,విద్వంస, రక్తాక్షరాలకు,
    శిలా ఫలకమై స్థిరంగా ఉంటుంది.

    కులపు కంపులో కుంచె ముంచి రాసినా..,
    వర్షపు తడిలో ఒళ్ళు  తుడుచుకుంటుంది.

    ఎదురుగా మోకాళ్ళపై మోకరిల్లినా,
    తథాస్తూ... అంటూ దీవిస్తుంది.

    స్వార్ద శక్తులు బలా,బలాలు ప్రదర్శించినా,
    బీటలు వారి  భూమద్యరేఖగా  మారుతుంది.

    ఒకటిమాత్రం నిజం శవాల ఆవాసాల మద్య,
    మంచు ముద్దలా మౌనంగా ఉంటుంది.

    బ్రతుకు   భాగాహార  భూబోగాతాల్లో..,
    తానూ భాగస్వామ్యమై అడ్డంగా అఘోరిస్తుంది.

    ఆవలి ప్రపంచానికి అడ్డుగా అనిపించినా,
    నాకు  మాత్రం  అద్దంలా  అనిపిస్తుంది. 

మేలుకో....,(ఏలుకో)

    మేలుకో....,(ఏలుకో)

    మట్టిబిడ్డల కన్నీటిని తుడవలేని,
    మతిమాలిన పాలన మాకొద్దు. 

    కరువు రక్కసి  కాళ్ళు నరికే,
    సత్తాలేని నీ పెత్తనం  మాకొద్దు. 

    అన్నదాతలను అనాథలను చేసే,
    ఎత్తుపోతల  పథకాలసలే  వద్దు. 

    బక్కరైతును  బతికున్న శవాన్నిచేసే,
    బలాదూర్ కాలయాపనలొద్దు. 

    అప్పులకు బయపడే కృషీవలునికి,
    పురుగుమందును విందుగా ఇవ్వొద్దు. 

    వేదికలెక్కి రత్నరాసుల రత్నగర్బనాదనే,
    తాతల నేతులమూతుల మాటలొద్దు. 

    కన్నెర్రజేసిన రైతన్న మండేసూరీడు కాకముందే,
    అన్నం పెట్టిన ఆచేయి ఆయుధం పట్టక ముందే...,

   మేలుకో....,పాలకా....మేలుకో...,