అప్పు తప్పు 



     మెట్లు లేని దిగుడుబావి నుండి,
     పైకి ఎగబాకుతున్నట్లూ,

    ఇనుప చట్రాలలో ఇరుక్కుని,
    ఉక్కుపిడికిలికై వెతికినట్లూ,

    సమాదులపై పాతిన శిలా పలకం,
    నీదే అని ఎవరో అరిచి చెప్పినట్లూ,

    సూదికళ్ళతో వెతుకుతూ డేగ కిందికొస్తే,
    బిక్కచచ్హిన కోడిపిల్ల పరుగెత్తినట్లూ,

    నిదుర రాని కనురెప్పలపై,
    గబ్బిలం  రెక్కలు విదిల్చినట్లూ,

    అరువు తెచ్హిన ధనం హారతి కర్పూరం అవుతుంటే
    గొప్పలకి పోయి జబ్బలు చరుచుకున్నట్లూ,

    అప్పు ఎగ్గొడుతావని లోకమంతా నీకై,
    వలవేసి వెతుకుతున్నట్లూ,

    కొన్ని సందర్భాలూ,సందేహాలూ,కలసి ,
    నిన్ను కత్తి అంచున కూర్చోబెడుతున్నట్లూ,

    అవును నువ్వు ఇంకెప్పటికీ దొరకవేమో అన్నట్లూ
    అప్పుచేసి పప్పుకూడు తినకూ అని ఎవరో అన్నట్లూ.

మృత్యు  కుహరాలు

నిర్లక్ష్యమో,నిరుపయోగమో,
రోడ్డుమద్యలో మురికి గుంటలు,
మృత్యుగొంతుకలు  తెరుచుకొంటున్నాయి.

తడబడే  హడావిడి  అడుగులూ,
రయ్యన  దూసుకొచ్చే ద్విచక్ర వాహనాలూ,
గిరుక్కున పడి ఇరుక్కుంటున్నాయి.

నడిరోడ్డున  నోరెళ్ల బెట్టుకొని,
పారిశుధ్య వారి పరాకు వల్లా,

నడిచేవారి నడ్డి విరుస్తున్నాయి.

నగరం మద్యన నయాగరా జలపాతంలా,
చిక్కటి గందాన్ని చెక్కిలిపై చిలుకుతూ,
సుగందాన్ని నాసికలకు అందిస్తున్నాయి.

శాసనసభ్యుల,మంత్రివర్యుల మార్గమైతే,
ఈ మురికి నోళ్ళు మూతపడుతున్నాయి,
రాచమార్గం  రంగవల్లులు అద్దినట్లుంటుంది.

అడిగేవాడూ లేడు,అడ్డుకొనేవాడూ లేడు,
ముక్కుమూసుకొని మురికి తొక్కుకుంటూ,
మూసీనదిలో ఈదుతున్నామనుకోకు.


ఓటు అడగటానికి ఈ బాటనే కదా వస్తారు?
కారులేకుండా కాలి నడకన రమ్మని చెప్పు.
ముప్పుతెచ్చే ఈ మృత్యుకుహరాలను మూసివేస్తే.....ఓటు వేస్తానని చెప్పు.

వెడలిపోయే తరం 

ఆకలి పేగులూ,అనారోగ్యాలూ 
కలసి  ఉన్నాయక్కడ. 

ఆశల ఊసులూ,అసహాయతలూ,
కలసి పలుకుతున్నాయక్కడ.

ఆప్తులను వదలేసి అన్నాఅర్తులై,
అలమటిస్తున్నారక్కడ.

గెంటివేయబడిన  ముసలితనం  పై  జాలిపడి,
ముద్ద  వేస్తున్నారక్కడ,

మనవళ్ళతో  ముద్దులాడాల్సిన  వయస్సులో,
సమ ఉజ్జీలతో  సమయాన్ని సాగదీస్తున్నారక్కడ.

ఇంటి  ఆవరణలో తావెందుకు లేదో,
అడిగితే రకరకాల  కారణాలు వినిపిస్తాయక్కడ. 

ఒలుకుతున్న పలుకుల్లో  దిగుల ముళ్ళు,
గుండెలో సూటిగా గుచ్హు కొంటాయక్కడ 

ఉబుకుతున్న కన్నీళ్ళలో నిప్పురవ్వల,
 బ్రతుకు బూడిద రాలుతుందక్కడ.

మృత్యువు  పిలుపుతో ముసలి గువ్వలు ,
నీ తరం కోసం  చోటు ఉంచిపోతున్నారక్కడ. 

అయిన వాళ్ళను  తరిమి వేసి దూరం చేస్తే,
నీ ముంత నీ కొసం తలాకిటనే ఉంటుదక్కడ.

      

     అన్నా, రైతన్నా.



     కరువుటెండలో పసిమొలకలు,
     నీళ్ళు లేక వసివాడుతున్నాయి.

     నేలలో దాగిన  విత్తనాలు,
     నిస్సత్తువతో నిద్రపోతున్నాయి.

     పొలందున్నే వృషభరాజులు గ్రాసం లేక,
     గ్రహపాట్లు పడుతున్నాయి.

     పచ్చని తోటై  పరిమళించాల్సిన పల్లెసీమ,
     కుళ్ళిన శవాల కంపు కొడుతుంది.

     ఇంటిగుమ్మానికి వేలాడే ఎండిన మావిడాకులు.
     తువ్వాయిల ఆకలి తీరుస్తున్నాయి.

     రాగిముద్దలో బెల్లం నంచుకుతునే ముసలి చేతులు,
     ముక్కిపోయిన రేషన్ బియ్యపు గంజి తాగుతున్నాయి.

     అంతకంతకూ పెరిగే అప్పులూ,ఆకలీ కలసి,
     రసాయనమందులను విందుగా చేసుకొంటున్నాయి.

     మట్టిబిడ్డల మరణ శాసనాలు రాతిగుండె రాజకీయ,
     ఎదుగుదలకు సోపానాలవుతున్నాయి.

     నక్కజిత్తుల నాటకీయ రాజకీయం కన్ను గీటి,వేశ్యలా,
     నంగినవ్వుల  రాయితీ ఇస్తుంది.

     ఆత్మహత్యలు విడనాడు, ఆత్మస్తైర్యం పెంచుకో,
     తినాల్సింది గడ్డికాదనీ, అన్నమనేది ఉందనీ తెలియజెప్పు.

     అన్నా.....  నేలతల్లిని నమ్ముకో అమ్ముకోకు,
     వాడి సమాదిపైనా ఇంత పచ్చటి పంట పండించు.

గాయమైన గేయం

నీ  కోసం ఎదురుచూసే  సమయాన,

రాలేననే నీ సందేశం.

సాలెపురుగులా ఊహల దారాన్ని అల్లే తరుణాన,

విరిగిపడిన  ఇంటి చూరు.

జీవించే క్షణాలనే మరచి పోతున్న కాలాన,

తలపులను తవ్వుతూ.

చిరు పలుకుల కోసం తపించే  మదిలోన,

చెరిపివేసే  వాగ్ధానం.

నిరీక్షణ లో నుంచి  ఉన్మత్త  ఆవేశాన,

చటుక్కున నోరు జారిన పలుకులు.

మేఘాల ముంగురులు సవరించే నిముషాన,

పడమటి కొండల్లోకి జారిపోతూ.

రాతి పలకపై ప్రేమాక్షరంలికించే క్షణాన,

జారిపడి పగిలిన గుండె శకలాలు .

చలన రహిత నీడలే పలాయనమైన  వైనాన,

మూగబోయిన గుండె నిండా గాయమైన గేయాలే.

   

    కొత్తమ్మ 

   నాన్న కొత్తమ్మని చూపినప్పుడు 

   చంటిదాని బుగ్గలపై కన్నీరింకా ఆరలేదు.

   బెరుకు తీరి  దగ్గరవుతూ ఉంది,

   అదిగో అప్పుడే కొత్తమ్మ పుట్టింటికెళ్ళింది.

   కొన్నాళ్ళకు పొత్తిళ్ళలో బాబుతో వచ్హింది,

   చంటిదానికి సంబరమైంది  తమ్ముడొచ్హాడు.

   కానీ కొత్త భాద్యత వచ్హి పడింది,

   తమ్ముడి ఆలనా పాలనా తానే చూడాల్సి ఉంది,

   నాన్న కూతురుకి చుట్టంలా మారిపోయాడు,

   అప్పుడప్పుడూ పరిచయస్తునిలా నవ్వుతున్నాడు.

   అమ్మా నాన్నలు తమ్ముడితో బైట కెళితే,

   తాను ఇంటికి తాళం కప్పలా అతుక్కుని ఉండేది.

   ఆ ఇంట ఏ తప్పు జరిగినా  దండన రూపంలో ,

   చంటిదాని వీపున వాతలు  తేలేవి.

   మునిమాపు వేళ ఊడల మర్రిపై ఉంటుందన్న,

   దయ్యంకన్నా బయంగా ఉంది కొత్తమ్మంటే.

   ఇంటి చాకిరీతో చదువు అటకెక్కింది అందుకె,

   కొత్తమ్మ చుట్టాలకు తాను పనిపిల్లలా పరిచయమైంది.

   కాలచక్రం లో మరో కొన్ని బాదావత్సరాలు దొర్లాయి.

   చంటిదిప్పుడు  పడుచు పిల్ల అయింది.

ఇనుప చట్రాలకింద పాతయుగం  నలిగిపోయింది,

పసుపుతాడుతో కొత్త గడప తొక్కింది ,

అక్కడా ఓ కొత్తమ్మ (అత్తమ్మ) ప్రత్యక్షమైంది.

(అమ్మలూ, తల్లులూ, మీరూ బిడ్డలు కన్న వారె కనుక, సవతి బిడ్డలకీ, మీ బిడ్డలకీ బేదం చూపి ఆ పసి మనసులను  హింస పెట్టకండి) 

   

  శవాల సంబరం 

   అయిదేళ్ళకొసారి గుర్తొస్తాము,
   అయినవాళ్లలాపరుగెత్తు కొచ్హి ,
   మమ్ము పలకరిస్తారు.

   మాయదారి జొరాలు గుప్పుమంటాయి,
   అంటురోగాలు  అంటుకోకుండా,
   ముందుజాగ్రత్తలు  పడే వస్తారు.

   గూడెపు సావులెక్కలకి రెక్కలొస్తాయి,
   ఒక్కో శవానికి రెండు  పేర్లు పెడతాము,
   అయినా దయతలుస్తారు దర్మాత్ములు.

   వాడలో అంబులెన్సుల హడావిడి,
   ముక్కుకారే మా పిల్లలు ముద్దోచ్హేస్తారు,
   దయామూర్తులు దగ్గరకి తీసుకుంటారు.

   బక్కచిక్కిన మా చిట్టి తల్లుల్ని,
   అక్కున చేర్చుకుంటారు,
   రంగుల పోటోలు హంగులుగా దిగుతారు.

   మా శవాలపై వాలే రాబందుల్లా,
   మా కురుపులపై వాలే ఈగల్లా,
   మా చుట్టూ చేరుతారు .

   మా ఓటు కోసం  మొసలి కన్నీరు కారుస్తూ,
   వెలయాలిలా వగలు పోతూ,
   నిర్లజ్జపు ముఖానికి నంగి నవ్వు అతికించుకుంటారు.

   మా గూడెపు అమ్మోరుని కూడా,
   బొమ్మోరుని చేసి,కనికట్టు చేసే,
   గారడి చేసి, ఓటు దోచుకొనే దొంగలు.