నీవు

నీవు 

    

     అందని చందమామవైన  నీవు 

                                   "పగటివెన్నెలైనావు"

    నిరీక్షణా  నిశీధిలో  నీవు,

                                     "నిశాచరవైనావు"  

         

   ఏకాంత వనాంతర విహారంలో నీవు,

                                      "విహంగమైనావు " 

   సౌందర్య శోధనా సంచారంలో నీవు,

                                      "విమలగాన్ధర్వమైనావు".

   అందాల ఆమని ఆస్వాదంలో  నీవు,

                                      "వసంతుడివైనావు"

   నిశ్శబ్ద మానస మందిరాన నీవు,

                                       "మోహమూర్తివైనావు "

   ప్రేమ భావనలో యుగాలు గడుపుతూ నీవు,

                                       "ప్రణయ మూర్తివైనావు" 

చూడు

గుండెను  తట్టి  చూడు,

తలపుల తడి  తగుల్తుంది. 

మనస్సును తవ్వి చూడు,

వలపుల వేడి  తెలుస్తుంది. 

కళ్ళను కళ్ళతో కలిపి చూడు,

చూపుల సఫలం కనిపిస్తుంది. 

ప్రాణాన్ని ప్రేమించి చూడు,

మృత్యువుతో  పోరాడుతుంది. 

జన్మను తరచి చూడు,

జాతిగూర్చి అడుగుతుంది. 

ప్రేమసాగరాన్ని ఈది చూడు,

లంగరు అవసరమే లేదంటుంది.  

రక్తాన్ని మరగించి చూడు,

అగమ్యమై  ఆహా కారం చేస్తుంది. 

లోకాన్ని ప్రశ్నించి చూడు,

అహంకార పైత్యాన్ని  అంటగడుతుంది. 

రాత్రిని కదిపిచూడు,

కలల  దుప్పటి కప్పుతుంది. 

సమాదిని గమనించి చూడు,

నీ మదిలాగే  అనిపిస్తుంది 

కాడు (పాడు) జీవితం

కాడు (పాడు) జీవితం


ఊపిరి  ఆగి  విశ్రమించే   చోట,
జీవి  ఊపిరి  పోసుకుంటూ.

వైరాగ్యం  వేణుగానమైన చోట,
వినిపిస్తుంది  ఓ  జోలపాట.

గుండె  దడ, దడ  మనే చోట,
బుడ,బుడ  అడుగుల  బాట.

నిశిరాతిరి శవాల కమురు కంపు,
హోరుమనే  దప్పుల జోరే  ఇంపు .

శవం వెనుక  చిట్టి అడుగుల  ఉరుకులాట,
విసిరిన చిల్లర డబ్బులకై   కుమ్ములాట.

ఎవరు  చచ్చినా  వాళ్లకు  పరమానందం ,
ఎవరు   పెట్ట్టినా  పిండమే పరమాన్నం.

బొందలగడ్డలో ఇప్పుడు రాబందులు లేవట,
అక్కడున్నదంతా  కబ్జా గద్దలేనంట.

పట్నం పెరిగి పెద్దది అవుతుందంట,
గోప్పోడి  గోరీ  ఊరిమద్యేనంట.

సమాదులపై  సంసారాలు రద్దయినాయంట.
అపార్టుమెంటుల  పునాదులు లేసాయంట.

ఓరి గరీబొడో  ఎక్కడికి పొతావురో...
సచ్చినోడికే చోటులేకుంటే...
నీ సంసారమెక్కడ  సాగిస్తావురో.

గోరీనొదిలి  ఎక్కడికి  పోతావురో...
నిను తరిమినోడి  గోరీ ఎప్పుడు కడతావురో..

పచ్చదనం

కాడెద్దులు  కడగడమే  తెలుసు,
కారు కడగటం తెలీదు. 

సూడి  అవుకు మొక్కటమే  తెలుసు,
సూటు,బూటుకు  మొక్కాలని తెలీదు. 

బందు,మిత్రులకు విందులు ఇవ్వటమే  తెలుసు,
బడా బాబులకు మందు నింపాలని(గ్లాసులు ) తెలీదు. 

విస్తళ్లలో  విందులు,ఇంటినిండా  బందువులే  ఉండాలని తెలుసు 
హోటళ్ళలో కప్పులు కడిగి టిప్పుకై  చేయిచాపాలని తెలీదు. 

పచ్చదనాన్ని ప్రేమించటం  తెలుసు,
పచ్చనోటుకై  పరుగులేత్తాలని తెలీదు. 

పురుగుల మందు  తాగితే  కొంప కొల్లేరవుతుందని  తెలుసు,
పట్నం  వలస వస్తే  తనను తానూ చంపుకున్నట్లేనని  తెలీదు.. 
                                * * *

( అన్నా....  అనిపిలిపించుకున్న   ఆ మనిషే   "అరె.."   అనిపిలిపించుకుంటూ.. రోజుకోలీగా మారి, అన్నం పెట్టిన ఆ  చేతులతో  దణ్ణం పెడుతున్నాడు.. చూడండి,  రైతన్న పరిస్థితి.. పట్నంలో  ఇమడలేకా.. పల్లెలో బ్రతకలేకా  రైతన్న పడే  అవస్థ చూడండీ,...   రైతుకు  న్యాయం చేసే  పాలన కావాలని కోరుకుందాం..  అన్నదాతను బ్రతికిద్దాం  అన్నం తిందాం..) 

(ఓ  పేద రైతు  సిటీలో  షాపింగ్ మాల్ లో సెక్యూరిటీ గార్డ్  గా  పనిచేస్తున్నాడని  విన్న తర్వాత కలిగిన ఆవేదనతో........ మేరాజ్ ఫాతిమా) 

అమూల్య బంధం

ఓ అందమైన  సాయంత్రం  

చల్లగాలిలా  నీ ఆగమనం 

యెదురు చూపుల అంతరం 

వెలుగునిచ్చు  సూరూడిలా

కనురెప్పల వాకిట  వెలసిన  

పారిజాత  తోరణంలా 

అనేక  శిశిర గాడ్పుల అనంతరం 

అరుదెంచిన ఆమనిలా 

కోటి మొక్కుల తర్వాత  

ఇల్లు చేరిన ఇలవేలుపులా

ఎడారి  వేడిమి  అనంతరం 

చెంత  చేరిన  వాసంతునిలా

నిదుర మరచిన   కనులకు 

కరిగిపోని  స్వప్నంలా 

తరిగి పోని   శుభ తరుణం లా 

ఆకరి  శ్వాస వరకూ తోడుండే  నేస్తంలా .

  

అమ్మతనం

 


   

కల్లు తాగిన కారుకూతల్లో

తన తల్లినే పతితగా వింటుంది.


కట్న కానుకలు తక్కువనే కరకునోళ్ళకు ,

జడిసి తల వంచుకుంటుంది.


ఆడపిల్లని కన్నావని తూలనాడినా,

తప్పు తనదే అనుకుంటుంది.


బిడ్డల నడవడిక బాగలేకున్నా,

తానే కారణమంటే నిజమే అనుకుంటుంది.


యెడారి ప్రస్తానంలో తీరని దాహాల వెంట,

పరుగులెడుతూనే ఉంది.


నడివయస్సులో కూడా తనవారికోసం,

పడిలేస్తూ పనిచేస్తూనే ఉంటుంది .


కన్నకూతురికి పెళ్ళి చేసి ,

తనలాంటి రాత వద్దని మొక్కుకుంటుంది.


కోడలి నాగరికత ముందు,

నిశాని అయిన తానే తలఒగ్గుతుంది.


అందరిలో ఉన్నా ఒంటరితనం,

తన తప్పులేకున్నా నిందమోసేతనం.


ఇంటిల్లిపాదికీ  నీడనిచ్చే తరువుతనం,

అమ్మ ప్రేమ  కానే కాదు ఎప్పటికీ అరువుతనం.

   "అందరూ కలసి రండి"

   అందరూ కలసి రండి,
   గొంతు దిగని దు:ఖాన్ని
   పంచుకుందాం రండి.

   చీకటి కోణాల నుండి,
   మురికి కూపాల నుండి ,
   గాయాల గేయాలు విందాం రండి.

   లేత ప్రాయపు నగ్న గుండెలపై,
   నర్తించే ఆకలి చూపుల,
   అన్యాయాలను అరికడదాం రండి.

   రాజదాని నడిబొడ్డు మీద,
   నాట్యమాడే లైంగిక ఆనందాన్ని,
   అడ్డుకుందాం రండి,

   నడిచే దారిలో సంచరించే,
   అరాచక పిశాచాలను,
   అదిలిద్దాం రండి.

   కాలు కదిపితే కక్షలే,
  కంటినుండి జారేవి లావాధారలే,
  అందుకే అక్షరిద్దాం రండి.